Menu

Manowar

Vorig jaar deden de koningen der metaal, Manowar, voor het eerst in acht jaar tijd weer Nederland aan, toen de band een fantastisch optreden weggaf in de 013, Tilburg tijdens de “Death To Infidels” tour. Na de tour zaten de fans, waaronder ikzelf uiteraard, te wachten op de veelbesproken nieuwe plaat, maar de band besloot om het klassieke debuut ‘Battle Hymns’ opnieuw op te nemen. Aansluitend op de ‘Battle Hymns 2011’ ging men op tour en deed landen zoals Spanje, Engeland en thuisbasis de Verenigde Staten aan. Gelukkig werd Nederland ook dit keer niet overgeslagen en stond de band op 8 april in de Rodahal te Kerkrade. Ondergetekende mocht en zal natuurlijk niet ontbreken en reisde af naar het verre zuiden om de Kings Of Metal voor de vijftiende keer live aan te schouwen.

Zoals de meeste het inmiddels zullen weten, stierf ex-drummer Scott Columbus op 4 april, slechts vier dagen voor het optreden, door een vooralsnog onbekende reden. Degene die Manowar kennen weten dat men altijd vol lof spreekt over de ex-bandleden en deze als familie beschouwt. Uiteraard was ook te verwachten dat de dood van Columbus zijn stempel op het optreden zal drukken.

Voordat Manowar de fans mag trakteren op een heerlijk potje true heavy metal, mag het Duitse Die Sklaven het publiek opwarmen. Nou heb ik deze band op de tweede editie van het Magic Circle Festival gezien en was daar totaal niet van onder de indruk, en ik ben bang dat het vanavond niet anders is. De combinatie van Rammstein-achtige industrial, punkrock en heavy metal met Duitstalige teksten klinkt wel lekker zwaar en komt door de massieve P.A. sterk over, alleen heeft de muziek van deze heren weinig om het lijf en slaat de verveling na enkele seconden al flink toe. De meningen van het publiek zijn wel heel erg verdeeld over deze band; de een vind het helemaal geweldig, terwijl een ander aardig mee uit de voeten kan en weer een ander het finaal kut vindt. Toch krijgt de band over het algemeen goede respons van het publiek.

Na een erg lange ombouwpauze is het dan zover. Na de welbekende tonen van het intro pakt Manowar de boel weer traditioneel op en barst los met ‘Manowar’. De fans gaan al meteen compleet los en het is als vanouds gezellig. De volume staat vooraan oorverdovend hard! Nou is dit wel een van de band’s handelsmerken, maar dit keer ging dat toch echt ten koste van het geluid, waardoor het niet altijd duidelijk is waar in het nummer men zich nou bevindt. Maar goed. Zoals beloofd wordt ‘Battle Hymns’ in zijn geheel gespeeld. Nou heb ik het geluk gehad dat ik het album live al een keer eerder in zijn geheel heb horen spelen, toen men op het Magic Circle Festival 2008 de zes eerste albums van begin tot eind ten gehore bracht, maar het is wederom genieten geblazen met deze klassiekers. Vooral ‘Dark Avenger’ – anno 2001 met de stem van Christopher Lee op de gesproken stukken – en de ultieme heavy metal hymne ‘Battle Hymn’ doen het nog net iets beter. In eerste instantie weet ik niet of het aan mij ligt, maar vanavond mis ik iets! De band is in goede doen en de nummers worden naar behoorlijk vertolkt, maar de sfeer – vooral op het podium – is anders dan anders en ik mis de magie een beetje. Eric Adams is goed bij stem en heeft goede interactie met de fans, maar is tegelijkertijd niet helemaal zichzelf. De altijd aardig rustige Karl Logan is nog stiller en hoewel hij vaak naar het randje van het podium komt, is hij nog rustiger dan anders en nogal in zichzelf gekeerd. Datzelfde geldt voor de altijd drukke Joey DeMaio, die minder rent en zich vooral richt op zijn spel. Ook wordt zijn bassolo ‘William’s Tale’ nogal haastig gedaan en zijn traditionele “publiek opfokkerij” blijft achterwege. Daarmee zeg ik niet dat het contact met het publiek slecht is, maar het lijkt soms alsof de band enigszins “afwezig is”. De band richt zich vanavond veel op klassiekers en krijgen we onder andere fantastische tracks zoals ‘Kill With Power’, ‘Brothers Of Metal’, ‘Sign Of The Hammer’, ‘Fighting The World’ en ‘Blood Of My Enemies’ te horen.

Joey’s welbekende toespraken blijven ook lang uit en als het dan zover is, staat hij uiteraard stil bij de dood van Scott Columbus. Tevens maakt hij van gebruik van de gelegenheid om zijn gal te spugen over de mensen die online speculeren over Scott’s dood en de geruchten dat hij zichzelf van het leven beroofde. Na enkele respect- en liefdevolle woorden over de drummer, draag hij Scott’s favoriete nummer, ‘Gates Of Valhalla’ aan hem.

De emoties lopen tijdens deze prachtige song aardig hoog op en vooral Manowar zelf lijkt flink onder de indruk. Eric Adams, die al jaren zeer close was met Scott, is duidelijk gebroken en kan zijn verdriet nauwelijks verbergen. Bovendien kun je aan zijn gezichtsuitdrukking duidelijk merken dat hij hard zijn best doet om zijn tranen binnen te houden. De set met klassiekers gaat verder met o.a. een prachtige uitvoering van ‘Hail And Kill’ waarna men zich meer richt op de ‘Warriors Of The World’ periode en de krachtige beukers ‘Call To Arms, ‘Hand Of Doom’ en ‘House Of Death’ speelt. Uiteraard wordt de hymne ‘Warriors Of The World United’ niet vergeten. Het ‘Gods Of War’ album wordt vanavond in zijn geheel overgeslagen en van de meest recente EP krijgen we enkel het titelnummer, ‘Thunder In The Sky’. Met ‘Power’ komt een eind aan de reguliere set, en trakteert Joey ons op een speech in gebrekkig Nederlands. Nou versta ik de helft van wat hij zegt niet, maar diepste respect voor de man die altijd even extra de moeite neemt! De band keert daarna terug voor ‘Kings Of Metal’ en de vaste afsluiter ‘Black Wind, Fire And Steel’. Al met al kunnen we terugkijken op een zeer goed, maar enigszins anders en emotioneel optreden van de heren en gelukkig wordt vanavond nogmaals bewezen dat de band nog altijd een trouwe aanhangt heeft.

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

1995

1993

1991

1990

1983

1979

1976

1975

1972

1967

1966

1962

1958