Menu

Whitesnake

Met iedere nieuwe Whitesnake tour is het eerste wat men zich afvraagt; is de stem van zanger David Coverdale nog wel goed genoeg? Het is geen geheim dat de beste man al jaren sukkelt met zijn stem maar tot nu toe lijkt het hem en de fans niet te kunnen deren want van ieder optreden wordt een waar feestje gemaakt. Zo ook in een goed gevulde Rodahal waar de Europese tour op passende wijze wordt afgesloten. Maar voordat Whitesnake losbarst krijgt het publiek een prima optreden voorgeschoteld van Axel Rudi Pell. Deze Duitse Ritchie Blackmore (Deep Purple/Rainbow) kloon en zijn uitstekende band timmeren al jaren aan de weg en zijn vooral in eigen land behoorlijk populair. Maar ook in Kerkrade zijn er aardig wat eigen fans op de been om de band te supporten. Onnodig te zeggen dus dat de klassieke hardrock van Pell prima aanslaat bij het publiek. Zijn gitaarsolo’s worden smaakvol gebracht waar af en toe ook vlarden van Deep Purple en Rainbow in zitten. Toch is het zanger Johhny Gioeli die de meeste indruk maakt met zijn geweldige stem in nummers als Rock the nation en Mystica.Een uitstekende opwarmer dus voor Coverdale en de zijnen. Vanaf opener Best years is het geluid werkelijk formidabel en de lichtshow prachtig met veel heldere kleuren. Alleen klinkt Coverdale’s stem dramatisch en is het vrezen voor de rest van het optreden. Toch gaat het vanaf Give me all your love een stuk beter en blijkt hij zich in de lagere regionen nog best te kunnen redden zoals is te horen in het massaal meegezongen Love ain’t no stranger. Een nummer dat nog steeds voor kippevel zorgt. Coverdale’s stem mag dan geen indruk meer maken, als frontman is hij nog steeds “one of a kind”. Er zijn maar weinig zangers met zo’n uitstraling en charisma. Zijn praatjes tussendoor zijn hilarisch en het contact tussen hem en zijn fans is hartverwarmend.De huidige line-up van Whitesnake mag er ook wezen. Naast oudgedienden Doug Aldrich en Reb Beach op gitaar is het vooral nieuwe drummer Brian Tichy die indruk maakt met zijn energieke stijl en techniek. Toch heeft al dat muzikale geweld ook een nadeel want van enige subtiliteit is geen sprake. Tichy is een pure hardhitter waardoor zijn iets te lange drumsolo weinig varatie kent. Bovendien is het gedeelte dat hij met zijn blote handen speelt achterhaald want dat doet zijn voorganger Tommy Aldridge al ruim 30 jaar. Ook de solospots van Aldrich en Beach duren iets te lang vanwege hetzelfde probleem. Beiden zijn uitmuntende gitaristen en excelleren tijdens de nummers maar van de solospots valt geen chocola van te maken. Even lijkt het interessant te worden als ze een duel aangaan waarin het zowaar “bluesy’ lijkt te worden maar helaas is dat van korte duur. Toch zijn dit de enige minpuntjes van een geweldige avond.Van het nieuwe album Forevermore worden ook een aantal nummers gespeeld waarvan vooral Steal your heart away indruk maakt met Aldrich op slidegitaar. Of zoals Coverdale het zo mooi zegt “the instrument of the devil”. Het doet je even terugdenken aan de oude Whitesnake tijden waarvan gitarist Micky Moody deel uitmaakte en met zijn slidegitaar mede bepalend was voor de klassieke Whitesnake sound. Die oude sound komt ook naar boven tijdens de publieksfavoriet Ain’t no love in the heart of the city. Mede door het fenomenale geluid maakt dit nummer veel indruk. Dat geldt ook voor Fool for your loving en Here I go again. (Dit keer helaas zonder Adje Vandenberg) Maar met andere krakers als Slide it in, is this love en afsluiter Still of the night is het feestje meer dan geslaagd.

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

1995

1993

1991

1990

1983

1979

1976

1975

1972

1967

1966

1962

1958